Al heel mijn leven woon ik in het mooiste land dat er is: het Maasland, met in de hoofdrol de onvoorspelbare Maas. Aan de oevers dronk ik één van mijn eerste pintjes, leerde ik fietsen en ga ik regelmatig picknicken met vrienden. Kortom het traditionele leven van een Maaslander, of dat dacht ik toch. Na een kort, niet al te representatief onderzoek in mijn vriendenkring kwam ik tot de conclusie dat ik de enige was die nog nooit had gekajakt op de Maas.

Dus toen Onze Natuur iemand zocht om te gaan kajakken, greep ik m’n kans en stelde ik me kandidaat. Julie, mijn trouwe bondgenoot voor absurde uitstappen sinds de kleuterschool, werd gebombardeerd tot mijn co-kapitein en mocht mee op avontuur.

Mama heeft altijd gelijk 

Via de website van Kajak Maasland kan je makkelijk een reservatie maken voor een tocht met de kano, kajak of raft. Als amateurkajakkers kozen we voor de kortste route van 11 kilometer – 9 kilometer bij laag water. Volgens mij was er genoeg buffer door de regenachtige lente en zou de Maas wel niet al te droog staan. Mijn mama beweerde het tegendeel, maar daar wil je zelfs als prille twintiger nog niet naar luisteren.

We begonnen onze tocht in Kotem, deelgemeente van Maasmechelen. We kregen kort enkele instructies en konden onmiddellijk vertrekken. Niet veel verder moesten we aan de gele boeien naar links, maar er was geen ‘links’ te bespeuren … Mama had gelijk: de Maas stond zo laag dat dit stukje helemaal opgedroogd was! We zagen een andere kajakster haar bootje over het droge stuk sleuren, we wisten dus wat ons te wachten stond.

Kiezen is (een slipper) verliezen

Na de overtocht konden we eindelijk écht beginnen aan onze kajaktrip. Aan de zijlijn moedigden ‘wilde’ paarden ons aan. We hadden net het ritme te pakken, toen we aan een splitsing kwamen. Wat nu, naar links of rechts? Gelukkig kon Google Maps ons vertellen dat het om een klein eilandje ging. We kozen voor de rechterkant.

Helaas stond ook aan deze kant de Maas vrij laag. We zigzagden de kajak zorgvuldig tussen de stenen door en vielen beurtelings in het water. Lachend met de situatie waarin we beland waren, probeerden we terug in de kajak te klauteren – waarbij Julie met haar slipper achter een steen bleef hangen. Tevergeefs zochten we nog een kwartier achter de slipper, maar hij werd verslonden door de onvoorspelbare Maas. Om het goed te maken, namen we ander afval mee dat we onderweg vonden.

Eindelijk genieten

We waren al ruim een uur onderweg en begonnen goed op dreef te komen. De zon scheen heerlijk op het water en fietsers moedigden ons aan vanop de dijk. Een koe keek ons gapend aan en toen we haar gepasseerd waren, liep ze naar de Maas om zichzelf even te verfrissen. Watervogels zoals futen, ganzen en eenden bleven op een afstandje foerageren terwijl wij rustig met de stroom mee peddelden.

Ons tripje begon desastreus, maar eindigde in een idyllische kajaktocht door mijn mooiste land. Aan het veerpont in Meeswijk trokken we onze kajak op het droge (deze keer voorgoed) en bedankten we de jobstudent. Thuis maakten we hapjes en een aperitiefje om de goede afloop van ons absurde avontuur te vieren.

TIPS